5. Türkçe Olimpiyatları Final Gösterisi

5.Uluslararası Türkçe Olimpiyatları finali grup gösterisi

O erler!

“Tohum sac, bitmezse toprak utansin”
Ustad’in dizelerini dile getiren Bulent Arinc aglamakliydi. .. Ilk defa bir siyasetcinin uzun konusmasini dinlerken birakin sIkilmayi, duygulanmistim. .. Rengarenk cocuklarin, bozuk diksiyonlarin, pir pir eden yureklerin coskusunun cok uzerinde bir duygu savrulmasiydi bu.
Zaman ve mekânin uzerine firladi ruhum. Tablonun tamamini yillarca once gorup, karinca misali ilmek ilmek, adim adim orenlerin gordugunun binde birini gormek beni mest etti.

Goruyorsunuz iste, bilmem ne mahkemesi, bilmem kac milletvekili, bilmem kim kimle birlesti ayrildi, nereye girdik, nereden ciktik, bocek misali bodrumlarda ulke kurtulusu arayanlarin arasinda nasil da parliyor pirlantalar. ..

Yok, yok…

Basit bir yuceltme, ovgu degil bu satirlarin amaci. Bir kiskanclik, imrenmeyi cok cok asan duygular icindeyim. Bir ogretmen olamadigim icin acidim kendime… Haritada yerini bilemedigim yerlere atlarini tereddut etmeden suren yigitlerden olamadigim icin kucuk, kuculmus, minnacik hissettim kendimi.

Bir yandan tarih yazilirken, dunyanin kaderi nakis nakis ignelenip, zumrutten kanaviceler dokunurken sadece seyredip, hayranlik duyan tarafta olmanin bahtsizligi beni ezdi bitirdi.

Kelam ustadinin bir baska dizesi gelip dugumlendi bogazima:

“O erler ki, gonul fezasindalar
Toprakta surunme ezasindalar
Yildizlari tesbih tesbih ceker de
Namazda arka saf hizasindalar! ”

Arka siralarda goz pinarlari mutluluk yaslariyla tasan o erlere imrendim niye yalan soyleyeyim. Beklentisiz, cikarsiz, hesapsiz bir kosunun catlamak bilmeyen kuheylanlarina donustu bu tabloyu olusturan her birey. O bireyler ki, kocaman bir ormanin her biri bir asra bedel omurluk is yapan gencecik cinarlari gibiydi.

Size belki abartili gelebilir; ama korkum su oldu; bu heyecan, bu hizmet, bu gayret bittigi gun bu dunyanin pimi cekilir.

O kadar cok adlari var ki, hepsi yakisiyor, hepsi sahane duruyor uzerlerinde. “Altin Nesil” , “Horasan Erenleri” , “Alperenler , “Onden Giden Atlilar”  ve daha onlarcasi. Ama aklima hep ‘O erler’ olarak yerlestiler. Sikintida, cefada, kosturmada en onde gidip, odulde, torende, tantanada hep arka saflarda duran erler.

Oyle erler ki, en ufak bir nefs sizintisina binlerce kaza ile cevap verirler!

Oyle erler ki, isimlerinin uzeri kapali, cisimlerinin ayrintilari onemsiz, resimlerinin bir kiymet-i harbiyesi yok.

Oyle erler ki, sivadiklari kollariyla dunyayi bir oyun hamuru gibi evirip cevirerek caglar otesine sicrama yapan bir global neslin tohumlarini ekiyorlar.

Belki size cok ters ve hatta sert gelebilir bir cumle; ama oyle bir inanca oturttular ki beynimi, din, dil, irk ve daha yuzlerce farkliligi bir anda silebilecek kadar, butun bu yuzlerce ayri seyi icine alabilecek kadar genis yurege sahip olduklarini dusunuyorum her birinin.

Sozlerimi noktalamadan yine Sayin Arinc’in uzerinde durdugu bir noktayi hatirlatmak isterim. Soyle bir seyler soyledi Arinc: “Bu oyle bir hizmet ki, normal hayatta asla yan yana gelmeyecegim insanlar ile bizi bir araya getirdi…” Samimi bir sekilde soylenmis gercegin ta kendisi bu.

Bir tespit de benden nacizane: Bu olimpiyat organizasyonu bana cok net bir sekilde gosterdi ki, cok fazla degil uc-bes yil sonra filan Turk icin ‘gurbet’ denen bir sey kalmayacak. ‘Gurbet’in ne anlama geldigini cok iyi bilen bir kulturun son temsilcileri icin bunun anlamini takdir etmelisiniz.

Biliyorum, som agizlilar, bulasIk beyinliler, nasirli idrakliler yine isin altinda buzagi ve turlu turlu entrika ve art niyet arayacaklar. Onlara yine Ustad’in o muthis dizeleriyle cevap vermek isterim ve dilerim ki bir kez olsun kavrarlar!

“Ne cennet tasasi ve ne cehennem!
Sadece Allah’in rizasindalar! “

04 Haziran 2007, Pazartesi

~ yazan: dersaadet Haziran 8, 2007.